Po trwającej sto lat działalności sceny niemieckiej i dwóch dekadach – radzieckiej nastąpiła trzynastoletnia teatralna luka: w siedzibie teatru funkcjonował wtedy dom kultury. Kiedy Legnica stała się stolicą województwa, postanowiono podnieść kulturalną rangę miasta, powołując do życia w ponadstuletnim gmachu przy rynku polską scenę. Stało się to w roku 1977.

Pierwszym szefem legnickiego Teatru Dramatycznego był Janusz Sykutera, który przeprowadził go przez cztery pionierskie sezony. Następnie dyrektorem artystycznym został na prawie całą dekadę Józef Jasielski – reżyser, scenograf, dramaturg, tłumacz i adaptator. Był to – jak pisał Krzysztof Kopka – „teatr mądry i głęboko czytający teksty; teatr, który nie unikał konfrontacji z największymi i najbardziej skomplikowanymi utworami polskiej i światowej dramaturgii”.

Pamiątki po tym właśnie teatrze, po epoce Józefa Jasielskiego i jego współpracowników, pokazujemy w ostatniej części naszej wystawy, której wernisaż odbędzie się Hallu Starego Ratusza w piątek, 17 listopada o godzinie 18.00. Wstęp wolny.