Fotografie

Katarzyna Knychalska, Nowa Siła Krytyczna: Cztery wózki wystarczają Kamzie do pokazania niemalże wszystkiego - są podróżnymi walizkami, ławkami w poczekalni, elementami przedziału, deskorolkami, sankami, a nawet grobem ojca jednej z bohaterek. Cały spektakl składa się z perfekcyjnie połączonych, zrytmizowanych etiud z wykorzystaniem tych właśnie przedmiotów. Jak w dobrze zsynchronizowanym układzie choreograficznym nie ma tu miejsca na chaos czy przypadek.

Łukasz Drewniak, Przekrój: Co tu kryć, coraz bardziej żyjemy na walizkach. Nic więc dziwnego, że co drugi spektakl próbuje rozwiązać problem pociągu w teatrze. Wszyscy główkują, ale tylko nieliczni potrafią zrobić z kolejowej metafory dzieło sztuki. Choćby Kamza. Bohaterki legnickiego przedstawienia wyłażą na scenę-peron z metalowymi stelażami na kółeczkach. Można na nich stać, można usiąść, podłożyć je pod głowę, zestawić z innymi. To i walizaka, i ławka w przedziale, i sam zmetaforyzowany pociąg-model. Kobiety od Kamzy, Polki w podróży, wciąż przemieszczają się za ich pomocą to tu, to tam, a ich marszruta zapętla się w monstrualny węzeł kolejowy.

Leszek Pułka, Dziennik: Na początku bohaterki ”Fotografii” - pociągowych scenek Kamzy i Andermana - ruszały się jak lokomotywa w wierszu Tuwima - ospale. Olśniły dopiero wtedy, gdy zagarniając wyimaginowany przedział i bufet, stacyjkę i cmentarz, wtargnęły w samo życie. To spektakl specyficzny. Mimo że poskładany z ułamków prozy, drży silnym nerwem dramatycznym. Białoszewski rzekłby, iż to zrekonstruowane na scenie szumy, zlepy, ciągi. Mikrodramaty. Mikrofarsy. Skecze. Maligny. Pogaduchy. Przemówienia. Babskie imaginacje. Pijackie biadolenia.

Grzegorz Żurawiński, Legnicka Gazeta Teatralna @KT: Patrząc na wykonawców spektaklu odnosiło się wrażenie, że ich samych bawi i wzrusza zaprezentowana opowieść, że silnie utożsamili się z granymi postaciami, by nadać im zarówno wiarygodność, jak i duszę. Skutecznie. Było śmiesznie i gorzko, lirycznie i komicznie, karykaturalnie i tragicznie. Jak w życiu.

 adaptacja i reżyseria: Paweł Kamza
scenografia: Izabela Kolka
ruch sceniczny: Anna Piotrowska
muzyka: Paweł Moszumański

Bufetowa, córka wojewody: Zuza Motorniuk
Kuracjuszka, jasnowidz: Małgorzata Urbańska
Konduktorka, bez Mietka: Magda Biegańska
Asystentka wojewody, z synem na telefonie: Ewa Galusińska
Paryżanka z Kielc, malarka: Gabriela Fabian
Bokserka, poetka mimo woli: Katarzyna Dworak
Reporterka radiowa, zredukowana: Justyna Pawlicka / Joanna Gonschorek / Magda Skiba
Śpiewak z Łomży 1 / Tubylec / Prokurator 2 / Głaz, pracownik zakładu pogrzebowego: Łukasz Węgrzynowski / Robert Gulaczyk
Śpiewak z Łomży 2 / Poseł / Prokurator 1 / Kwiatek, pracownik zakładu pogrzebowego: Dariusz Majchrzak / Bartosz Bulanda

inspicjent/sufler: Mariusz Sikorski

2009

 IV Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port w Gdyni

  • Wyróżnienie dla spektaklu

Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona” w Zabrzu

  • Wyróżnienie dla Pawła Kamzy za stworzenie oryginalnego świata scenicznego w spektaklu „Fotografie”